Kształt obecnego unormowania art. 70a § 1 O.p. nie daje podstaw do jego zastosowania w podatku od towarów i usług, skoro do jego zastosowania koniecznym jest, aby możliwość określenia lub ustalenia zobowiązania podatkowego wynikała z umów o unikaniu podwójnego opodatkowania [których celem jest wyeliminowanie międzynarodowego podwójnego opodatkowania, za pomocą ustalonych przez strony umowy norm prawnych, co w oparciu o te normy stwarza możliwość (lub wyklucza ją) opodatkowania regulowanego taką umową stosunku], nie stosujących się do podatku od wartości dodanej lub innych ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, z których żadna nie stwarza możliwości określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług poza regulacjami wynikającymi z krajowego porządku prawnego.

Zwrócenie się przez organ podatkowy na podstawie Rozporządzenia Rady (UE) nr 904/2010 z 7 października 2010 r. w sprawie współpracy administracyjnej oraz zwalczania oszustw w dziedzinie podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L 268/1 z 07.10.2010 r.) do organów innego państwa z wnioskiem o udzielenie informacji w celu określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług, nie skutkuje zawieszeniem biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania na podstawie art. 70a § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.).

Wyrok NSA I FSK 1363/16 z 21.06.2018 r.