Dowóz i zakwaterowanie pracowników oddelegowanych przez pracodawcę za granicę to świadczenia ponoszone w interesie pracodawcy. Pracownik nie otrzymuje z tego tytułu przychodu podlegającego PIT. Wszystkie wydatki, które zapewniają wykonanie/wywiązanie się pracodawcy z zawartego kontraktu są wydatkami pracodawcy, a nie wydatkami ponoszonymi w imieniu/interesie pracownika. Powyższego nie zmienia fakt, że pracownik korzysta ze świadczeń mu zaoferowanych, gdyż to pracodawca, a nie pracownik ma – w myśl zawartego kontraktu – zapewnić realizację zagranicznego kontrakt.

Stanowisko organów podatkowych jest w tej materii bardzo niejednolite. Kwestia nieodpłatnych świadczeń trafiła wreszcie przed Trybunał Konstytucyjny (K 7/13), który ustalił, jakie kryteria statuują nieodpłatne świadczenie do zakwalifikowania go jako przychodu pracownika. Trybunał wskazał, że przychodem pracownika jest tylko takie nieodpłatne świadczenie pracodawcy, na które pracownik wyraził zgodę, które zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści.

Wyrok WSA w Gliwicach z 11.1.2018 r., I SA/Gl 957/17

Orzeczenie nie jest prawomocne.