W przypadku sprzedaży na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego prawa własności gruntu za czynność opodatkowaną należy uznać dostawę użytkowania wieczystego gruntu, a nie nabycie prawa własności tego gruntu, jako nabycie prawa do rozporządzania gruntem jak właściciel. Natomiast za podstawę opodatkowania, w zależności od dnia ustanowienia prawa użytkowania wieczystego, należy uznać całość wynagrodzenia należnego, czyli wszystko to, co stanowi zapłatę za ustanowienie tego prawa, z uwzględnieniem poniesionych już przez użytkownika wieczystego opłat.

Sąd opiera swoje stanowisko przede wszystkim o zdanie wyrażone przez NSA w wyroku z 7.12.2017 r. (I FSK 1199/15). W wyroku tym NSA wskazał, że wykup nieruchomości przez użytkownika wieczystego po zakończeniu użytkowania wieczystego nie jest odrębną dostawą towarów w stosunku do wcześniejszej czynności ustanowienia użytkowania wieczystego, ale jest zdarzeniem, które powoduje przyspieszenie momentu powstania obowiązku podatkowego.

Sąd, opierając swoje stanowisko na przytoczonym wyżej wyroku NSA, wskazał, że podobnie jak płatność, także obowiązek podatkowy z tytułu ustanowionego prawa użytkowania wieczystego został rozłożony w czasie, do dnia otrzymania całości należności z tytułu ustanowionego prawa użytkowania wieczystego – jest zatem uzależniony od okresu, na jaki grunt został oddany w użytkowanie wieczyste. Natomiast w przypadku sprzedaży gruntu na rzecz użytkownika wieczystego obowiązek podatkowy realizuje się od razu w całości.

W komentowanym wyroku WSA przyjął wcześniejsze stanowisko NSA jako własne – w związku z tym można dostrzec kształtowanie się w tym zakresie linii orzeczniczej, zgodnie z którą sądy będą zrównywać opłaty roczne pobierane z tytułu użytkowania wieczystego z jednorazową wpłatą z tytułu nabycia własności gruntu przez użytkownika wieczystego, jako wynagrodzenie za to samo świadczenie – dostawę użytkowania wieczystego. Wyrok nie jest prawomocny.

Wyrok WSA w Szczecinie z 14.2.2018 r., I SA/Sz 1088/17.