W sytuacji gdy przejemca przejmuje dług wynikający z umowy kredytowej, a zatem będzie zobowiązany na tej podstawie do spłaty pozostałej części kredytu, nie uzyskuje przychodu, bowiem w tej samej wysokości (kwocie) będzie zobowiązany do spłaty tego kredytu. Zastosowanie w takim przypadku będzie miał art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT - wyrok NSA z 16.1.2018 r., II FSK 3584/15.

W przywołanym wyroku NSA podkreślił, że przejęcie długu stanowi umowę, na mocy której osoba trzecia, niebędąca stroną stosunku obligacyjnego, wstępuje w miejsce dotychczasowego dłużnika, który w związku z tym zostaje zwolniony z długu. Sukcesywne przejęcie długu charakteryzuje się tym, że: 1) przejemca długu nabywa dług jako własną powinność, 2) zwalnia z długu dotychczasowego dłużnika, 3) przejmowane zobowiązanie zachowuje tożsamość.

Zawierając umowę przejęcia długu w postaci zaciągniętego przez spółkę komandytową kredytu, spółka przejęła ako własny obowiązek spłaty tego kredytu, zwalniając spółkę komandytową z tego obowiązku, zaciągnięte zaś przez spółkę komandytową zobowiązanie – kredyt, nadal stanowi kredyt wymagający spłaty.

Zdaniem NSA nie można zgodzić się z twierdzeniem organu interpretacyjnego, że skoro przepisy prawa podatkowego nie regulują wprost sukcesji praw i obowiązków wynikających z umowy przyjęcia długu, to nie można tych instytucji automatycznie przenosić z prawa cywilnego na prawo podatkowe. Odwoływanie się do autonomii prawa podatkowego w odniesieniu do omawianej instytucji należy więc uznać za nieuza­sadnione.

Tym samym wynagrodzenie za przejęcie długu z tytułu zaciągniętego kredytu powinno być traktowane analogicznie do otrzymanych kredytów (pożyczek), które zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT nie stanowią przychodu kredytobiorcy (pożyczkobiorcy). Wobec tego, że zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy o CIT nie zalicza się do przychodów otrzymanych lub zwróconych pożyczek (kredytów) oraz kwot naliczonych odsetek od udzielonych pożyczek (kredytów), to poniesione przez Spółkę wydatki na ten cel.