Wnioskodawca przewidując sprzedaż zlikwidowanych urządzeń nie może jednocześnie oczekiwać, iż strata powstała z likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych stanowić będzie koszty uzyskania przychodu na podstawie art 16 ust 1 pkt 6 ustawy o CIT, a następnie z tytułu sprzedaży uprzednio zlikwidowanego środka trwałego.

Powołany przepis daje możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli utrata przydatności gospodarczej nie nastąpiła w wyniku zmiany rodzaju działalności. Jednak ewentualna sprzedaż nie w pełni zamortyzowanych środków trwałych kwalifikuje opisane zdarzenie przyszłe jako odpowiadające dyspozycji normy wywiedzionej z przepisów art 16 ust 1 pkt 1 lit. b) u.p.d.o.p. Jeśli bowiem dojdzie w opisanym stanie faktycznym do odpłatnego zbycia urządzeń, wydatki na ich nabycie, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, stanowić będą koszt uzyskania przychodów. Dlatego jedynie ten przepis będzie miał zastosowanie w opisanym przez wnioskodawcę stanie sprawy. Jeśli wcześniej doszło by do wyzbycia się, w ramach likwidacji środka trwałego, nie mogło by dojść jednocześnie do jego ponownego zbycia i ponownego zaliczenia niezamortyzowanej jego wartości do kosztów uzyskania przychodów.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 lutego 2018 r. sygn. akt II FSK 432/16.