Przedawnienie, o jakim mowa w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, dotyczy zobowiązań podatkowych. To one, zgodnie z tym przepisem, przedawniają się z upływem 5 lat od końca roku podatkowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Obliczając moment, w którym wartość sprzedaży skarżącej przekroczyła kwotę uprawniającą do zwolnienia od podatku organy podatkowe nie określiły przedawnionych zobowiązań podatkowych, a zatem nie naruszyły tego przepisu. Przedawnienie zobowiązania podatkowego za dany okres nie jest równoznaczne z zakazem wykorzystania dowodów pochodzących z tego okresu. Żaden przepis prawa nie daje podstawy do takiego poglądu, jaki przedstawiła skarżąca.

Dowody te zostały zatem słusznie dopuszczone w postępowaniu podatkowym, ocenione przez organy i na ich podstawie przyjęte zostały ustalenia istotne dla wyniku sprawy, bo dotyczące podstawy opodatkowania.

Art. 23 § 4 Ordynacji podatkowej pozwala organowi podatkowemu zastosować metodę inną, niż wymienioną w § 3 i może to być każda metoda, która pozwala oszacować podstawę opodatkowania pod warunkiem, że zmierza do określenia jej w wysokości zbliżonej do rzeczywistej, a organ właściwie ją uzasadni (art. 23 § 5 Ordynacji podatkowej).

Wyrok NSA z 9 stycznia 2018 r., sygn. akt I FSK 1355/16.