NSA uznał, że do odmowy wydania interpretacji wystarczy samo uzasadnione przypuszczenie stosowania klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania (II FSK 3819-3820/17). NSA uznał, że jeśli we wniosku są wszystkie lub część elementów dotyczących klauzuli (bez powołania na jej przepisy), to tak, jak gdy podatnik we wniosku wprost pyta o przepisy klauzulowe, tak fiskus może odmówić wydania interpretacji. W ocenie NSA samo przypuszczenie, że elementy wniosku mogą być przedmiotem decyzji zabezpieczającej, uzasadnia odmowę wydania interpretacji. Ustawodawca podatkowy zdaniem sądu nie wymaga w tym zakresie pewności, a elementy „przesądzające" o ewentualnym stosowaniu klauzuli ocenia się w postępowaniu klauzulowym.

To bardzo niebezpieczne podejście, które odrywa pojęcie korzyści majątkowej stanowiącej wyraz próby nadużywania przepisów od wartości tejże korzyści. Wartość korzyści jest przecież jednym ze znamion oceny, czy dana transakcja podlega pod klauzulę. Idąc tropem rozumowania NSA, organ interpretacyjny może odmówić wydania interpretacji powołując się na klauzulę, przykładowo w odniesieniu do art. 16 (wynagrodzenia dyrektorów) stwierdzając, że istnieje przypuszczenie iż taka wypłata jest działaniem abuzywnym, skoro wypłaty może dokonać polska spółka i opodatkować tę wypłatę PIT w Polsce. Ten wyrok dobitnie pokazuje, że wcale nie jest proste ani wprowadzenie GAAR ani też stosowanie GAAR w praktyce. Na bazie tego wyroku można odmówić praktycznie każdej interpretacji, która nie potwierdza że podatnik chce zapłacić maksymalny podatek. Grozi to "śmiercią" instytucji interpretacji podatkowych.