Prezentowane w orzecznictwie stanowisko, że nie jest możliwe zastosowanie art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy w sytuacji, w której umowa o pacę nie przewiduje rozróżnienia wynagrodzenia na część związaną z wykonywaniem obowiązków pracowniczych i część związaną z korzystaniem z praw autorskich - bo ustawa nie przewiduje możliwości szacunkowego ustalania ilości pracy tzw. "twórczej" w całej ilości pracy danego pracownika, twórcy (wyrok WSA w Krakowie z 16 lutego 2010r. - I SA/Kr 1454/09 i powołanie w jego uzasadnieniu orzecznictwo) nie może mieć charakteru generalnego. Analiza powołanych orzeczeń uprawnia do stwierdzenia, że w okolicznościach tych spraw brak doprecyzowania wielkości "honorarium za utwór:" w umowie o pracę powodował, że nie było żadnego dowodu potwierdzającego wykonywanie przez pracownika w ramach stosunku pracy działalności twórczej w rozumieniu art. 1 ust. 1 prawa autorskiego.

Stanowisko organu więc w zakresie wymogu, że w umowie o pracę musi nastąpić kwotowe zróżnicowanie wynagrodzenia i wskazanie honorarium stanowi o błędnym wyłożeniu art. 22 ust. 9 pkt 3 i ust. 9b pkt 2 ustawy.

 

W orzecznictwie kwestionowano sytuację, kiedy w umowie o pracę w sposób procentowy rozdzielono czas pracy przeznaczony na działalność twórczą i czas pracy pozostały, gdyż nie pozwalało to określić wysokości honorarium (wyrok WSA w Gliwicach z 15 kwietnia 2008r. - I SA/Gl 903/07).

Ten wykazany błąd w zakresie przepisów prawa materialnego powoduje, że interpretacja musi być wyeliminowana z obrotu prawnego, ponieważ organ interpretujący błędnie założył, oceniając przedstawione zdarzenie przyszłe, a to wskutek wadliwej wykładni przepisów prawa materialnego, że wyodrębnienie honorarium może nastąpić wyłącznie w umowie o pracę. W ocenie Sądu takie wyodrębnienie może być uregulowanie inaczej byleby prowadziło do jednoznacznego wyodrębnienia tego honorarium. Wprawdzie organ wskazał, że takie wyodrębnienie nie może nastąpić poprzez wydanie zarządzenia wewnętrznego z procentowym określeniem maksymalnej wysokości honorarium, ale nie odniósł się do tych elementów z wniosku, które według Politechniki pozwalają na takie precyzyjne wyodrębnienie, a mianowicie konieczny wniosek pracownika naukowego, oświadczenie, ewidencja utworów prowadzona przez pracownika i płatnika, zatwierdzanie ewidencji utworów przez przełożonego pracownika.

WSA w Rzeszowie z 17 sierpnia 2018 roku, I SA/Rz 465/18.